Przyjaciele

Po wspaniałym weekendzie u Kamila postanowiłam razem z nim odwiedzić nasze ukochane miejsce, które ani trochę nie jest romantyczne… Tak jest nora, chciałam zobaczyć się z Mirandą i trochę zapalić. Jest luz, jest błogo, jest cudownie, jest Kamil … nie ma Marysi, Marceli- nie widziałam się z nimi chyba od miesiąca, zwykłe smsy nie pomogą. Musze się z nimi zobaczyć! Wyszłam na zewnątrz, wyciągnęłam telefon. Dzwonie do Marysi.

- Hejo, Marysia?

- Igniii! Tęsknie za tobą jak cholera, gdzie się podziewasz?!

- Ach tu i ówdzie, ja przepraszam… znowu… po raz kolejny…

- Dobra już dobra, zabieraj Kamila i przyjeżdżajcie do mnie, jest Marsi, Krzysio i Dominik!

- Jeju już jadę.

Zapytałam Kamila i od razu pojechaliśmy. Marysia i Marcela powitały mnie okrzykiem i mocno mnie przytuliły, oczywiście był też Dominik, którego bardzo lubię od razu zaczął mi opowiadać historie związane z Marysią. To jest mój prawdziwy dom, przyjaciele. Traktuję ich jak rodzina, są wielcy. Bardzo fajnie się bawiliśmy przez godzinę bo do Kamila zadzwonił tata:

- Tato, jak to teraz? Ale jestem z przyjaciółmi nie mogę tak po prostu rzucić wszystkiego i przyjechać. Nawet mi nie powiesz o co chodzi! - Jak to tylko godzinę mam?! Dobrze już jadę.

- Igni muszę pilnie jechać do domu, nie wiem co się dzieje. Zobaczymy się w szkole. - dał mi buziaka w policzek na pożegnanie, w jego oczach szarych, mętnych oczach w których uwielbiałam się zatracać widziałam wielki niepokój. Sama zaczęłam się martwić. Odjechał.

Marysia zaczęła pytać:

- Co jest? Ma problemy z rodzicami czy jak?

- Nie wiem kochana, wszystko było okej ostatnio ;/

Nie mogłam spokojnie się bawić i pić, Kamil nie odbiera, denerwuję się jak cholera… Poprosiłam dziewczyny na osobność, miałam już plan.

- Słuchajcie, mam do was prośbę… Czy jak już chłopcy wyjdą, pomożecie mi przewidzieć co jest nie tak z Kamilem.

- Dawno tego nie robiłaś, ma to jakieś skutki uboczne? - zapytała Marcela.

- No nie wiem, być może, że ma ale nie obchodzi mnie to. Czuję, że coś jest nie tak.

Nie ma sprawy Dominik zwija się za 15 minut, Krzysio pewnie pójdzie razem z nim. - powiedziała Marysia i tak tez było.

Usiadłyśmy na dywanie w salonie, dziewczyny mocno trzymały mnie za ręce. Skupiłam się i  ukazała mi się wizja - nad jakością mogłam trochę pomarudzić to pewnie przez to że dawno tego nie robiłam.

Ukazał mi się salon Kamila, słyszałam krzyki jego taty :

- Nie ma tu dla nas przyszłości (szum) Nie możesz! Jestem twoim ojcem, opiekunem i decyduje za ciebie (szum) To jest postanowione!

Ocknęłam się i nic z tego nie wiedziałam.

- Dziewczyny przykro mi ale to chyba na marne, nic nie udało mi się wywnioskować, wiem jedynie to że tata Kamila jest bardzo stanowczy i nie zmieni na pewno zdania. Tylko chodzi też o to że nie wiem co postanawia! - dziewczyny zmartwione zaczęły mnie pocieszać i mówiły że w szkole wszystko się wyjaśni.

                                           Gdzie jest Kamil?

Jest już środa, Kamila nie ma w szkole od 3 dni. Byłabym spokojna ale nie odbiera telefonu, nie odpisuje na smsy, wiadomości na fb czy e-maile. Codziennie widuję się z Marcelą i Marysią, postanowiłyśmy, że dzisiaj wybierzemy się do Kamila do domu. Po lekcjach wsiadłyśmy w pierwszy bus i wyruszyłyśmy na wzgórze. Bramka była otwarta, lecz nikt nie otworzył nam drzwi. Ani śladu po mieszkańcach domu, podjazd był pusty okna i drzwi pozamykane, wszystko pochowane. Pustka.

- Kochanie… Nie płacz, może zapytamy się sąsiadów? - pocieszała mnie Marcela.

- Dobrze.- ocierałam łzy.

Zapukałyśmy do drzwi w domu obok, otworzyła nam starsza pani.

- Dzień dobry, nazywam się Ignis Sosnowska, chciałam się zapytać o mieszkańców domu obok… państwa Szczygieł, czy może wie pani gdzie są?

- Ach tak pani Monika i pan Jacek. Tak, tak… No niestety nie ma ich w domu. Jedynie pożegnali się ze mną mówiąc mi żebym zaopiekowała się ich domem, widziałam jak tylko pakowali spore walizki do bagażnika. Przepraszam ale chyba nie jestem w stanie wam pomóc.

- Dziękujemy, do widzenia. - odpowiedziałyśmy wspólnie.

Oddaliłyśmy się. Zaczęłam płakać. Przez głowę przechodziły mi czarne myśli: Nigdy go już nie zobaczę, gdzie on jest? To znaczy że już nie jesteśmy razem, zostawił mnie bez słowa? Co jest nie tak?!

                                            Samotność

Zostałam z tym wszystkim sama, nie wiem co mam ze sobą zrobić. Jestem zagubiona i popadam w panikę i szał. Ukochana osoba odeszła, ja nawet nie wiem gdzie?

Minęły już 2 tygodnie, ani jednej wiadomości. Znaku życia. Powinnam się z tym pogodzić. Nawet w domu jest pusto, wrzeszczę na cały głos: Gdzie jesteś do cholery? Po nocach płaczę i ostro palę ale to nic nie pomaga, tylko dodatkowo pogrążam się w tym gównie.

Jest 2 tydzień, czwartek. Dostałam list. Z Francji. Od Kamila. Zaczęłam płakać zmieszana. Z jednej strony cieszyłam się że w końcu mam jakiś znak od Kamila, z drugiej ”Francja”, a to oznaczało, że jest daleko stąd i mogę go już nie zobaczyć. Otworzyłam.

                                          Igniś Kochanie!

         Jestem dupkiem, ale to nie zależało ode mnie! Wybacz mi, kocham cię jak wariat, ale…

          Wszystko zaczęło się od telefonu od taty. Jego firma zbankrutowała, oświadczył mi jeszcze tego samego dnia żeby uratować tą sytuację musimy wyjechać do Francji gdzie firma powstała jego działalność. Jestem bankrutem, chciałem pozostać przy tobie. Manifestowałem ale powiedzieli że nie mam pieniędzy by sam się utrzymywać w Polsce i nawet nie uda mi się połączyć pracy ze szkołą. Musiałem wyjechać. Nie wiem na ile tu zostanę, rodzice zapisali mnie już do nowej szkoły i to źle świadczy- oznacza to że zostanę tu dłużej niż myślałem. Nikogo tu nie znam i czuję się samotny, nie ma cię tu a jak tak bardzo cię potrzebuję. Tęsknie za tobą, twoim uśmiechem i ciepłymi słowami. Tęsknie za tobą tak bardzo, że nie mogę normalnie funkcjonować… Za każdym razem gdy przypominam sobie rysy twojej twarzy, czuły dotyk, delikatny głos, każdą sekundę mojego życia spędzoną w twoim towarzystwie jakaś część mnie umiera.

            Nie odbieram, nie odpisuje ponieważ rodzice uważają, że powinienem zapomnieć o Polsce bo jest możliwość, że już do was nie wrócę. Ale to nie prawda bo ja tu szaleję, będę pracował i zarabiał! Przylecę do ciebie bez zgody rodziców, wbrew prawu, mogę być nawet poszukiwany! Ale dotrę do Polski i jak Cię zobaczę to wyściskam cię tak mocno jak nigdy! Pamiętaj o mnie, nie zapominaj! Kocham cię!

                                                                                                    Kamil

Byłam wzruszona i zrozpaczona jednocześnie. Znałam odpowiedzi na większość moich pytań. Wiem gdzie jest, wiem że mnie kocha, wiem dlaczego mnie zostawił. Powinnam wyjść z domu…

                                                Plaża

Czuję się już lepiej, ale tęsknota która mnie przeszywa zabija we mnie inne uczucia. Wytrzymałam bez żadnego znaku od Kamila kolejny tydzień. Tak jak sobie obiecałam, muszę wyjść. Wybrałam specyficzne miejsce. Ponieważ mieszkam na zadupiu i nie ma tu za bardzo ładnych miejsc wybrałam jedno z najbardziej przerażających. To duże jezioro, pewnie teraz przykryte lodem, na około jest bardzo duża plaża, pewnie również przykryta śniegiem.  Dlaczego jezioro jest przerażające? Em kiedyś utopiła się to nastolatka, właściwie popełniła samobójstwo.

Usiadłam na ławeczce spoglądając na spadający śnieg. Czułam, że ktoś się zbliża, słyszałam kroki po śniegu. Nagle nieznajomy usiadł koło mnie na ławce. Popatrzyłam się z nieśmiałością i ….. no oczywiście zawsze pojawia się w niewłaściwych momentach- Krystian. Tym razem czułam, że może jednak chociaż dzisiaj będzie inaczej.

- Cześć, jak nie chcesz nic nie mów. Mogę sobie pójść.- powiedział Krystian surowo.

- W porządku. Właściwie to chyba chcę żebyś mi potowarzyszył. Trochę tu dziwnie…

- Po to tu jestem. Śledziłem cię. Wybacz.

- Co?! Oszalałeś? No dobra mniejsza z tym, na pewno to coś ważnego skoro aż tutaj za mną zawędrowałeś. O co chodzi?

- Chciałem Cię przeprosić za moje podłe zachowanie… Tamtego wieczoru i powiedzieć ci, że to wszystko przez to, że …. Ych to takie głupie, nawet nie wiem dlaczego ci o tym mowie.

- Skończ bo mnie zaciekawiłeś. - uśmiechnęłam się.

- Bo… Związek z Agnieszką to jedna wielka ściema. Na początku wszystko było super, chyba coś do mnie nawet czuła. Ale później na tym balu, nie wygraliśmy konkursu na królową i króla. Wydarła się i powiedziała mi całą prawdę. Na boku miała innego chłopaka, chodziła ze mną bo jestem ‘ślicznym blondaskiem i laski mnie kochają’ i dlatego musi wygrać ten konkurs… chodziło jej tylko o partnera na bal. Chciała tylko wygrać. Rzuciła mnie. Byłem zły. Ponieważ nie mam wielu przyjaciół poszedłem do ciebie, wierz mi nie miałem złych zamiarów. I tak jakoś wyszło…

- Jezu, ja cię przepraszam. Gdybym tylko wiedziała ja bym wszystko zrobiła żebyś z nią zerwał. Byłabym milsza i może dalej byśmy się przyjaźnili. Wiedziałam że Agnieszka to sukwa ale nie spodziewałam się takiego zwrotu akcji… Przepraszam.

- Za co? Miałaś racje, ona mnie omotała. Powinienem był cię posłuchać.

- Ja… Yhh. Bardzo dużo dla mnie znaczyłeś, byliśmy bardzo blisko i nagle tak po prostu mi oznajmiłeś, że nie możesz… Nawet gdybym chciała być miła po tym wszystkim, nie dałabym rady. - wrzuciłam na luz- Ale teraz, gdy dostałeś nauczkę mogę być znów dla ciebie miła i odrzucę przeszłość w niepamięć- zaczęłam się śmiać- jeżeli tego chcesz?

- Jasne Igs, to dużo dla mnie znaczy. Właściwie to mówimy przez cały czas o moim problemie. A tak właściwie chciałbym wiedzieć co ty tu robisz?!

- A muszę Ci mówić..

- Tak. Bo skoro ja się przed tobą tak otwieram, jestem tak zdesperowany, to ty też możesz. 

- Świeża sprawa, dostałam wczoraj list od Kamila… Z Francji, jest możliwość, że nigdy go nie zobaczę, tęsknie za nim. Nie mam z nim teraz żadnego kontaktu oprócz poczty. Sytuacja jest okropna.

- Przykro mi, nie załamuj się. Pamiętaj, że pomimo tego że nie ma tutaj w Polsce z tobą Kamila przy boku, to masz najwspanialszych przyjaciół i mnie. Teraz skoro wszystko sobie wyjaśniliśmy i możemy żyć w zgodzie, pamiętaj że będę przy tobie i będę ci pomagał.

- Dziękuję i wiesz co? Cieszę się, że sie pogodziliśmy. Proponuję jakieś cieplejsze miejsce, wypad nad jeziorko w zimie to nie jest dobry pomysł. - Oboje zaczęliśmy się śmiać.

                                      Rozmowy, wspomnienia.

Wybrałam się z Krystianem do naszej wspólnej ulubionej knajpki. Usiadaliśmy tam gdzie niegdyś i również zamówiliśmy to samo.

- Dam chyba  deja vu - zaczął się śmiać.

- Nie tylko ty, ale mi to nie przeszkadza. Poprzypominamy sobie dawne czasy. - tamte chwile były piękne jednak wszystkie zdarzenia z ostatnich miesięcy sprawiły, że wypowiedziałam to z bólem.

Czułam na sobie wzrok Agnieszki siedzącej 2 stoliki dalej i szepty typu:

- No proszę zostawiłam blondaska to już się do niego przyczepiła, ZNOWU. Egh.. Kto tutaj się puszcza, już nie są ze Szczygłem ‘idealną parą roku’- robiła krzywe, tępe miny do swojego ‘kolegi’ ze stolika.

- Nie przejmuj się, jest zazdrosna bo znowu mam z tobą kontakt. Ona widzi w tobie największą rywalkę. Jak z nią byłem co chwila powtarzała mi, że zdradzasz Kamila lub coś w stylu, że chodzisz z nim żeby zrobić mi na złość. Chyba to łykałem, myślałem, że jestem ofiarą i nigdy nie będę miał już dziewczyny… pewnie dlatego coraz bardziej kurczowo trzymałem się Agnieszki. - Opowiadał rozśmieszony Krystian.

- Matko, nie wiedziałam że posuwa się do takiego stopnia. Musi mieć coś nie tak z głową.

- A właśnie, zawsze chciałem wiedzieć co takiego widzisz w Kamilu… Oczywiście jeżeli to nie jest problem to opowiedz mi o tym wszystkim. Wiem zachowuje się jak baba, pytam się o szczegóły i o chłopaków, ale chcę wiedzieć co straciłem i jak bardzo powinienem tego żałować. - Mówił dalej Krystian.

- Przerażasz mnie czasami. Tak właściwie to nie planowałam nowego związku, nawet przyjaźni z jakimkolwiek chłopakiem. Kamila poznałam w norze, bardzo mnie wspierał i od samego początku wykazywał zainteresowanie moją osobą. Nie musiałam długo czekać żeby coś mnie tknęło, poczułam do niego coś niezwykle silnego już po trzecim zwykłym koleżeńskim spotkaniu. Spotykaliśmy się co piątek, później codziennie bo bardzo tęskniliśmy, następnie była pierwsza randka, druga a my coraz bardziej byliśmy ze sobą szczęśliwi. I to nie jest tak, że kocham go bo mi pomagał w trudnych chwilach po rozłące naszej przyjaźni… choć mogło by się tak innym wydawać, mogą myśleć co chcą ale Kamil kiedy się uśmiecha to tak jakby ziemia krążyła szybciej, no wiesz… - zarumieniłam się bo moim zdaniem mówić tak otwarcie o miłości jest lekko żenujące, jestem osobą która trzyma wszystko głęboko w środku z nikim się nie dzieląc.

- Rozumiem, też to kiedyś przeżywałem. Cieszę się, że sobie kogoś znalazłaś bo nie wybaczyłbym sobie, że po tym wszystkim nie możesz się podnieść. Pewnie moje wyrzuty sumienia nie dawałyby mi spokoju. - uśmiechnął się i napił się kawy.

Nagle zrobiło mi się strasznie gorąco, nagły przypływ stresu i smutku. Łzy zaczęły napływać mi do oczu. Czarne myśli nawróciły z podwójną siłą. Nie mogłam złapać oddechu, krew w żyłach zaczęła krążyć mi szybciej. Wszystko wracało, czułam się znowu jak każdej nocy.

- Krystian, przepraszam ale chyba się zasiedziałam. Powinnam już pójść… - zmieszana zmierzyłam w kierunku wieszaka na kurtki, słyszałam w oddali tylko głos Krystiana ‘Ale co się dzieje?’. Nogi uginały się pod moim ciężarem.

- Igna, proszę nie wygłupiaj się - wyszliśmy z budynku - Co jest? Może jakoś mogę ci pomóc?

- Nie Krystian ja nie powinnam teraz z tobą tutaj siedzieć, rozmawiać i widywać. Ta cała sytuacja z Kamilem trochę mnie przerasta, a na dodatek już słyszę po kątach, że zdradzam Kamila…. - chciałam kontynuować ale Krystian mi przerwał.

- Odprowadzę Cię tylko do domu, a teraz słuchaj uważnie. - zdziwiłam się- Wiem jak bardzo zależy ci na Kamilu ale trochę gorzej mi wierzyć w to że słuchasz głupiego gadania ludzi. Mówiłaś, że nie zanosi się na to żeby Kamil przyjechał w najbliższym czasie… - w dalszym ciągu nie wiedziałam o co chodzi. - Na pewno chciałabyś spędzić z nim walentynki, wiemy że Kamil nie przyjedzie do ciebie ale ty możesz ‘polecieć’ do niego.

- Ale … jak? - znowu mi przerwał.

- Do walentynek mamy około dwóch miesięcy. Bilety kosztują dość sporo, ale to nie jest powód do rezygnacji, ponieważ mój tata jest w stanie zatrudnić cię na ten okres do swojej firmy. Więc jeżeli podoba ci się ten pomysł to porozmawiam z tatą. Mówiłem, że chcę pomóc i to zrobię. A skoro tak bardzo zależy ci na opinii innych to wszyscy będą widzieć, że chcę pomóc waszemu związkowi a nie zaszkodzić. Twoje problemy rozwiązane.

- Nie wiem co mam powiedzieć. Wszystko wydaje się realne ale muszę porozmawiać z rodzicami i to jeszcze wszystko przemyśleć. - Byliśmy już w połowie drogi do mojego domu, objęłam go mocno w pasie ponieważ był bardzo wysoki i nie dosięgałam mu do szyi-  Dziękuję, to był dobry powrót… przyjacielu. - Krystian dziwnie się uśmiechnął.

- Dziękuję, że mnie odprowadziłeś, dalej pójdę sama. Dam ci znać jutro jak się sprawy mają.

Krystian machał mi z oddali. W drodze do domu myślałam o tym wszystkim i stwierdziłam, że musi się udać.

                                           Dom Kamila

Dzisiaj wybieram się z wizytą do mojego kochanego chłopaka. Powiedział, że przedstawi mnie swoim rodzicom co mnie stresuje oraz starszemu bratu Grześkowi. Dużo mi o nim opowiadał, że studiuje we Francji i ”znalazł” tam ostatnio dziewczynę, z którą teraz mieszka. Kamil natomiast nie mieszka w tym samym mieście co ja. Codziennie dojeżdża autobusem lub własnym samochodem z pobliskiego miasteczka, które jest mniejsze od naszego i mieści się tak jakby na jedynej wyżycie w tej okolicy. Razem z Kamilem śmiejemy się że ma ”dom na górce”. Wielokrotnie opowiadał mi jaki ma cudowny widok na całą okolicę, że nawet widać z dala mój dom i czasami wyobraża sobie że siedzę na dachu i mu macham co jest jego przecudownie uroczym wytworem wyobraźni :) Cały dzień siedziałam na tyłku i się leniłam, zbliża się osiemnasta i wraz z nią przyjazd autobusu, który zabierze mnie wreszcie do Kamila.

Autobus dojechał do wyznaczonego przystanku, wysiadłam a wraz ze mną wysoki brunet o niebieskich oczach,budowie sportowca, zapewne miał ok. 20 lat, nie wiadomo dlaczego okropnie przypominał mi Kamila. Postanowiłam więcej nie przyglądać się nieznajomemu i ruszyć w stronę domu. Mam nadzieję że Kamil dobrze wytłumaczył mi drogę, ponieważ jest ciemno i zimno oraz boję się nieznajomego mężczyzny, który za mną podąża - byłoby ‘niefajnie’ gdybym sie zgubiła. Nieznajomy odebrał telefon i zaczął konwersację:

- Salut frangin! - powiedział po francusku. -Zaczynam domyślać się o kogo chodzi, lecz nadal nie mam pewności. Nieznajomy kontynuował.

- Dobrze bracie nie denerwuj się, obiecuję że nie będę więcej mówił do ciebie po francusku. - słuchał odpowiedzi z drugiej strony i odpowiedział.

- No tak wysiadła taka jedna z autobusu, no taka ruda jak mówiłeś… Mam podejść?! No dobrze nie denerwuj się zaraz zagadam. Pa.- skończył rozmawiać przez telefon, a w mojej głowie zrodziła się panika.

- Bonsoir! - wesoło krzyknął w moją stronę, odwróciłam się.

- Yyyy, tak?

- Cześć! Nazywam sie może Ignis? - zapytał.

- Taaak, ale o co się rozchodzi? Z kim rozmawiam? - byłam lekko zestresowana.

- Je suis désolé! Nie przedstawiłem się. Mam na imię Grzesiek i jestem bratem twojego chłopaka, ym oczywiście jeżeli jesteś ‘tą’ Ignis o której mi wielokrotnie wspominał - filuternie się uśmiechnął, a ja odetchnęłam z ulgą.

- Ach, przepraszam. Miło cie poznać, właśnie wybieram się do Kamila i boje się że nie trafię.

- Już się nie musisz martwić. Właśnie przyjechałem do Polski na sylwestra i odwiedzić rodzinę, pewnie gdy mnie zobaczą odstanę ochrzan od rodziców za pierwsze nie spędzone razem święta. Kamil powiedział że skoro wracam o tej godzinie to na pewno cię tutaj zastanę i przy okazji cię zaprowadzę. - po dokładnych wytłumaczeniach wszystko już wiedziałam.

Razem doszliśmy do najwyżej położonego punktu w okolicy, a na nim stał ogromny dom z pięknym ogrodem. Dom miał zapewne 2 piętra i małe poddasze, pierwsze piętro było od zewnątrz wyłożone kafelkami w kolorze brąz, zaś drugie było zwykłe brązowe. Dom przykrywał czarny dach z licznymi ‘kurnikami’. Przed domem był wjazd wyłożony kostką w nowoczesny wzór prowadzący do 2 garaży, które ‘zlewały’ sie w dom. Nawet okna i drzwi miały swój styl. Wszystko wyglądało jak z katalogu i zdecydowanie nie z taniego. Grzesiek otworzył automatyczną bramę i wskazał mi drogę do drzwi wejściowych. Zaprosił mnie do środka i zawołał Kamila. Mój nierozgarnięty chłopak szybko zszedł z zakręconych schodów radośnie mnie witając całuskiem w policzek. Był dzisiaj bardzo ładnie ubrany, w dżinsową koszulę i szare rurki. Podałam mu kurtkę i zaczęłam się rozglądać było tu tyle ciekawych rzeczy. Na parterze znajdowała się kuchnia w stylu retro połączona z jadalnią utrzymaną w wystroju nowoczesnym. Była w kolorze klasycznej bieli z kontrastami czerni oraz z dodatkami w kolorze turkusu. Najbardziej podobała mi się lodówka właśnie w tym kolorze, zrobiona na lata 50 lub 60. Z drugiej strony domu znajdował się ogromy salon,  pomieszczenie prowadzące do piwnicy oraz mały pokój gościnny. Kamil zaprowadził mnie do swojego pokoju na 2 piętrze. Miał dość duży pokój ale bardzo przytulny. Miał kolor granatowy, podłoga była z jasnego parkietu, a na niej duży puchaty dywan w kolorze jasnoniebieskim. Pośrodku pokoju przy ścianie stało średniego rozmiaru łóżko 2-osobwe, a na przeciwko niego biurko z drewna w kolorze parkietu, na nim oczywiście laptop i mega głośniki. W pokoju posiadał równie pół ściankę, a za nią szafka na ubrania oraz na książki. Pod oknem stała 3 osobowa pikowana kanapa koloru białego o niezwykle miękkim materiale. Za oknem zauważył balkon, Kamil powiedział że latem zawsze przynosi pufe z garderoby i wstawia na balkon, lubi czytać tam książki. W oczy rzuca się również nowoczesna półka z płytami winylowymi, a na samej górze znajdował się na niej stary gramofon. Przemknęła mi się również przez oczy gitara akustyczna, którą Kamil zawsze przynosił do nory.

- I jak podoba Ci się? - zapytał podekscytowany Kamil.

- Matko, ja nawet nie wiem co mam powiedzieć. Najchętniej bym się tu wprowadziła. - usiadłam na kanapie.

- Yhyhhe… Poznałaś mojego brata Grześka, ja wiesz no… nie chciałem cię przestraszyć. On po prostu jest taki …dziwny?

- Wszystko w porządku naprawdę nic się nie dzieje. Poznałam go trochę i jest nawet fajny. - nagle poczułam że coś ociera mi się o nogę.

- To moja kotka Agrafka- uśmiechnął się - chyba ci nie przeszkadza?

- Nie no co ty?! Kocham koty,sama mam przecież jednego.- zaczęłam ją głaskać. Nagle usłyszeliśmy wołanie mamy Kamila.

- Kamiś zawołaj tu swoją dziewczynę!- krzyknęła radośnie z dołu mama.- No szybciej bo zaraz wychodzimy z tatą!

- Już idziemy! - Kamil złapał mnie za rękę i pociągną za sobą.

Usiedliśmy w salonie na kanapie, chwile później przyszli do nas rodzice Kamila.

- Dzień dobry!- wstałam i się ukłoniłam- Nazywam się Ignis.- do powitania dołączyłam szczery uśmiech.

- Tak, tak wiemy jak masz na imię kochanie- powiedziała mama- Kamil naprawdę angażuje się w ten związek i widzę,że dobrze robi. Jesteś śliczną, wychowaną dziewczyną i z tego co wiem dobrze się uczysz, a przede wszystkim szanujesz naszego Kamila więc miło mi cię poznać.

- Ach, dziękuję. Kamil jest wspaniałym chłopakiem. - zauważyłam, że rodzice Kamila byli ubrani w stroje wieczorowe co mnie zdziwiło.

- Dobrze, bawcie się tu dobrze my musimy się śpieszyć. - powiedział tata Kamila- Zostawiliśmy wam pieniądze na pizze czy cokolwiek.

- To miłej zabawy i tak dam sobie radę. - powiedział Kamil, rodzice wyszli.

- A mogę zapytać gdzie poszli twoi rodzice?

- Aaa tak, wyjechali na cały weekend, a teraz mają imprezę charytatywno- andrzejkową. A to oznacza że cała chata dla nas i zostajesz u mnie na noc.

- O? Nie bądź taki pewny, jest jeszcze twój brat.

- No tak ale on za chwile jedzie na parapetówkę do kolegi, czyli mam rozumieć że zostajesz?

- No wszystko super tylko nie wzięłam piżamy ani nic.

- O to się nie martw, a teraz zamawiam pizze.

Usiadłam na kanapie w salonie i włączyłam telewizor. Kami skończył zamawiać pizze, w tym czasie ze schodów schodził Grzesiek.

- Dobra dzieciaki ja idę do kolegi, pojawię się w domu jutro wieczorem. Nie rozrabiajcie tu! A i Kamil pamiętaj zamknij drzwi jak pójdziecie spać.

- Miłej zabawy!- dorzuciłam.

Grzesiek wyszedł z domu, mieliśmy teraz cały wolny czas dla siebie. Właściwie to nie miałam pojęcie co będziemy robić. Kamil włączył stereo, głośniki były rozprowadzone po całym domu.

- Mmm jaki klimat, podoba mi się. No dobrze mamy muzykę, może jakiś film? - zapytałam.

- Może jednak to… - podszedł do kanapy i wziął mnie na ręce trzymając za pośladki.

- Hahaha można wiedzieć co robisz?

Kamil wniósł mnie po schodach do swojego pokoju i rzucił mnie na łóżko.

- Nie odpowiada ci ta rozrywka? - ze śmiechem zapytał Kamil.

Subtelnie zaczął ściągać moją koszulkę na ramiączkach stopniowo podwijając ją do góry. Delikatnie całując zmierzał przez brzuch, po szyję do moich ust by obdarować mnie namiętnym pocałunkiem. Mierzwiłam jego świeżo umyte włosy, a on z całych sił przyparł mnie do łóżka. Ugryzł mnie w ucho i wyszeptał mi że mnie kocha. Zapytałam czy zrobi mi malinkę, uwolnił mnie z mocnego uścisku. Kamil usiadł po turecku, wskoczyłam mu na kolana mocno obejmując go nogami w pasie, a on zrobił mi malinkę. W tym samym czasie zadzwonił dzwonek do drzwi, Kamiś szybko zbiegł po schodach i zaraz usłyszałam z kuchni:

- Igna pizza kocie!

- Mogę dobrać się do twojej szafy?

- Okej ale szybko bo pizza czeka.

Włożyłam jego ulubioną koszulkę z nadrukiem zespołu Gorillaz i zbiegłam ze schodów.

Usiadaliśmy na kanapie, włączyliśmy Comedy Central i oglądaliśmy do północy serial ‘Friends’.

- Idziemy spać? - zapytał Kamil

- Jest dosyć wcześnie… Ale nawet nie mam siły wstać, podniesiesz? - wystawiłam ręce. Kamil nie miał nic przeciwko, objął mnie mocno w pasie ja lekko podskoczyłam i owinęłam mu nogi wokół pasa, bardzo lubi jak tak robię.

W domu było ciepło, więc Kamil postanowił spać w samych bokserkach, ja lekko zawstydzona wepchałam mu się pod kołdrę.. lecz ubrana.

- Masz zamiar spać w spodniach ?- zapytał

- No, a masz coś przeciwko?

- Wiesz…. wolałbym inną wersję. - Wstał z łóżka ściągną kołdrę, z niepokojem wstałam a on zaczął gonić mnie po domu krzycząc:

- I tak cię złapię i ściągnę ci spodnie, nie masz szans!

Po 15 minutach pośliznęłam się na dywanie w jego pokoju, oczywiście musiał wykorzystać tę sytuację i ściągnął mi spodnie. Oboje płakaliśmy ze śmiechu z naszej głupoty. W końcu położyliśmy się do łóżka, ostatni raz przed snem zobaczyłam jego cudowny uśmiech i spokojnie wtuliłam się w jego tors. Kamil ucałował mnie na dobranoc.

Opowiadanie to fikcja. Imiona, nazwiska, miejscowości są fikcyjne.

C.d nastąpi :)

Moja pierwsza randka z Kamilem była wspaniała, nie mogę doczekać się kolejnej i kolejnej… Do domu wróciłam o północy, rodzice byli wściekli i jak na razie mam szlaban. W tej chwili najbardziej chciałabym zobaczyć się z przyjaciółkami i opowiedzieć im wszystko z tamtego dnia. To niesamowite jak jeden, krótki dzień może zmienić całe moje życie. Cieszę się,że w końcu przestałam myśleć o Krystianie, ale to w cale nie oznacza, że mam zamiar usunąć go z mojego życia. Chcę wszystko zacząć od nowa. Nie wiem jak to się dzieje ale pomimo tego, że mam teraz Kamila nie jestem w stanie odrzucić całkowicie Krystiana, to jak się poznaliśmy nie było przypadkowe, nasza przyjaźń i uczucia także.

                                             Bal zimowy

Jest końcówka grudnia za chwilę sylwester, wiem że nowy rok będzie zaskakujący i przyniesie mi sporo wrażeń. Kilka dni temu w szkole ogłoszono ”Bal zimowy”. Jest to uroczystość związana z końcem roku oraz semestru, po balu szkolnym zaczynają się nam ferie zimowe. W tym roku organizatorzy ”Balu zimowego” odeszli od norm i połączyli wszystkie szkoły licealne z naszego małego miasteczka. To chyba najlepszy prezent bożonarodzeniowy ponieważ, mogę spotkać się na balu z moimi przyjaciółkami oraz chłopakiem. Dzisiaj mam spotkać się z Kamilem w norze, już nie mogę się doczekać.

Oboje spotkaliśmy się w umówionym miejscu.

- Cześć Igniś - pocałował mnie w policzek i od razu złapał za rękę.

- No cześć- uśmiechnęłam się szeroko. Patrzyliśmy sobie prosto w oczy i od nowa budziło się w nas nowe uczucie, za każdym razem coraz mocniejsze.

Postanowiliśmy dojść do nory przez las, który był cały w zimowej scenerii. Śnieg i sople lodu pokrywały wszystkie możliwe miejsca. Stąpamy po specjalnie udeptanej ścieżce, a nad nami zrośnięte korony drzew, wszystkie silnie splecione tak jak nasze dłonie. Było tak pięknie, że postanowiliśmy przejść las w ciszy, wdychaliśmy świeże powietrze i podziwialiśmy promienie przedostające się do lasu przez gęste korony drzew.

Dotarliśmy na miejsce.

Kamil usiadł na największej puffie, usiadłam mu na kolanach przodem do jego twarzy i wtuliłam się w jego tors. Kamil podał mi jedną słuchawkę i puścił naszą ulubiona piosenkę : Coldplay- Fix you.

Podał mi srebrną kopertę. Oczywiście bez wahania i bez pytań ją otworzyłam. W środku znajdowało się piękne zaproszenie na ”Bal zimowy”, dodatkowo podpisane przez niego: ”Czy zaszczycisz mnie swoją obecnością u mojego boku i zostaniesz moja śnieżynką?”. Oczy świeciły mi się jak dwie iskierki, zdjęłam mu z ucha słuchawkę i powiedziałam-

- No pewnie, że pójdę. Kocham cię, wiesz? - zaczęłam się śmiać.

- Ja taki romantyk hłe. Wiem, że mnie kochasz i dlatego takie zaproszenie, a nie inne.

- Wybacz, że tak wcześnie ale musimy już ustalić w co się ubierzesz i czy będzie mi to pasowało do sukienki, rozumiesz?- Teraz go dopiero zdenerwuje, ale my tak mamy. Kobiety.

- O Chryste, chwili spokoju. - Powiedział ze śmiechem.- Mój plan jest taki: ponieważ za 3 dni o tej porze jest bal, proponuję żebyś dzisiaj lub jutro wybrała się z Marcelą i Marysią i kupiły sukienki czy coś, a jak już będziesz wiedziała, w której sukience pójdziesz to wtedy ja się dostosuję. Nie mam zastrzeżeń, tylko jedno… Nie włożę różowego krawata.

- Jesteś ideałem. - pocałowałam go w czoło i wyszłam zadzwonić do przyjaciółek.

Rozmowa telefoniczna:

- Cześć Marci, słuchaj bo jest sprawa. Czy jedziesz dzisiaj ze mną i Marysią na zakupy, wiesz jest ”Bal zimowy”, sukienki i takie różne?

- Nie wiem czy dam rade, musiałby ktoś wziąć za mnie zmianę teraz w Maku :/ Może mi się uda ale to nie jest pewne, jak coś to przyjdź pod Maka o 19. Muszę kończyć, buziaczki.

Marceli udało się wyjść wcześniej z pracy. O 19 wyjechałyśmy do pobliskiego miasta gdzie pracowała Marci (w Mac Donaldzie) i znajdowało się tam kilka fajnych galerii. Auto prowadziła Marysia świeżo po zdaniu na prawo jazdy.

- Macie już partnerów na bal? - zapytałam z lekkim niepokojem. 

- U mnie to wiadomo idę z Dominikiem. Dzięki temu, że chodzimy razem do jednej klasy od wakacji mam z nim stały kontakt. Więc jak tylko się dowiedział o balu od razu mnie zaprosił. - Marysia nawijała jak szalona.

- Marci, a ty?

- U mnie jest właśnie problem. Chyba pójdę sama… - Marcelina prawie się rozkleiła.

- Ale jak to? Na pewno nie jest aż tak źle. - zagadała nad opiekuńczo Marysia.

- Wiecie, że podoba mi się Krzysiek ale nie miałam z nim kontaktu od wakacji. A teraz gdy mam tylko 3 dni by odnowić z nim znajomość, to co dopiero pytać się o to czy pójdzie ze mną na bal ?! - stwierdziła trochę histerycznie Marcela.

Po wypowiedzi Marci, bardzo było mi jej szkoda i postanowiłam bez wahania coś zrobić. Oczywiście nic nie wspominając o tym Marceli. Tajemniczo i dyskretnie podbije do Krzysia na facebooku. No wiem, że to chyba mój najgłupszy pomysł w historii mojego istnienia, ale tak jak powiedziała Marci mamy tylko 3 dni. Akurat był dostępny,a ponieważ miałam darmowy internet na telefonie, napisałam  :

- Cześć Krzysiek, może mnie nie kojarzysz ale na pewno moją przyjaciółkę Marcelę. Mam taką dyskretną sprawę do ciebie :)

Po chwili uzyskałam odpowiedź, dziewczyny w tym czasie wdały się w rozmowę na temat mojego chłopaka… Dziwne.

- Hej Ignis, nie martw się kojarzę Cię z gimnazjum. O co chodzi? 

- Czy wybierasz się na ”Bal zimowy”? - serce mi biło z taką siłą, że myślałam że padnę w tym samochodzie trupem.

- Myślałem żeby się wybrać ale nie mam partnerki, a samemu to tak łyso iść… 

-Bo moja prośba dotyczy właśnie tego. Czy przypadkiem nie zechciałbyś wybrać się na bal z moją przyjaciółką Marcelą? Ona również nie ma z kim iść, a wiem że cie lubi. Co ty na to?

- Powiem ci, że czekałem aż w końcu zadasz mi to pytanie. Zgadzam się, tylko musisz mi powiedzieć kiedy i gdzie mam ja zaprosić. Wiem, że to wszystko to twoja intryga i że Marcela nic o tym nie wie :D 

- Za godzinę wyślę ci dane, dziękuję pa :> - i tak też się stało.

Wracając do rozmowy w samochodzie :

- Nie martw sie Marcela. Jestem pewna, że coś wykombinujemy.- wcielałam dyskretnie moja intrygę w życie.

- Chciałabym Igs. - zaczęła cicho płakać.

- Marci proszę! Jesteś super dziewczyną nie martw się, wszystko się ułoży obiecuję! - Pocieszała Marysia.

- Za chwilę dojedziemy do galerii. Kupimy ci ładną sukienkę od razu poczujesz się lepiej. - wiem, że to słabe pocieszenie ale może coś tym zdziałam.

Dojechałyśmy do największej galerii. Marysia miała problem z zaparkowaniem samochodu, było pełno ludzi. Całe zakupy odbyły się w 4 godziny. Była noc zakupów, galeria była otwarta do północy. Co kupiłyśmy:

- Ja - Śliczną, zwiewną, koronkową sukienkę w kolorze kremowym w sklepie P&B, która sięgała mi aż do stóp. Była na grubych ramiączkach, a jej tył mnie onieśmielał, był głęboko wycięty w dół.  Do tego dość duży pozłacany naszyjnik z bordowych koralików,kryształków i perełek w stylu hipi. W zestawie były jeszcze śliczne delikatne złote bransoletki.

- Marysia- Zupełnie odeszła od swoich norm. Kupiła jasno błękitną sukienkę, sięgającą do kolan. Góra była pokryta tysiącem srebrnych, mini kryształków, dół zaczynał sie od biustu, był zwiewny i skromny. Do tego kupiła srebrne szpilki na platformie, wyglądała jednocześnie słodko i sexownie.

- Marcela - Postawiła na małą czarną- ale- posrebrzaną. Cała świeciła, bez żadnych ozdobników z przodu, zaś z tyłu miała wycięte trójkąty na łopatkach i jeden duży nad pasem. Sięgała jej przed kolano. Wybrała sobie do tego delikatne srebrne dodatki i kopertówkę. Kupiła również klasyczne bordowe szpilki na platformie, kupiłam dosyć podobne tylko, że wyższe i bardziej zaokrąglone przy czubkach.

Zmordowane wróciłyśmy do domu krótko przed północą. Wszystkie zadowolone z zakupów, ja chyba najbardziej bo już wiem co czeka jutro Marci. Całą noc pisałam do Kamila, on naprawdę musi mnie bardzo kochać skoro to wszystko znosi. Napisałam do niego, że kupiłam mu bordowy krawat, bardzo się ucieszył. Akurat w tym kolorze mu ładnie. Pisał mi dużo słodkich rzeczy, a ja słodziłam mu że nikt nie potrafi tak genialnie grać w piłkę nożną jak on.

                                             Marcelina

Jeszcze tego samego dnia, a właściwie następnego bo jest po północy - postanowiłam wykorzystać mój dar i sprawdzić co wydarzy się jutro w związku z Marcelą i Krzyśkiem. Potrzebna była mi jakaś rzecz związana z Marci, zaczęłam grzebać po szafkach i …. znalazłam starą poszarganą bransoletkę przyjaźni zrobioną z muliny. Dotknęłam jej i wszystko się zaczęło:

Jest późny wieczór, Marcela wychodzi z pracy i potyka się nie zauważając krawężnika. Jej dłoń zaczyna krwawić. Na szczęście zza rogu wychodzi Krzysiek z czerwoną różą w ręku. Zauważa Marci i podchodzi.

- Nic Ci nie jest? - podniósł Marcele z ziemi.

- Oh, nie nic. Upadłam, dzięki.

- Miałem nadzieję, że cie tu zastane. Chodź, mieszkam niedaleko zaopatrzę ci dłoń.

- Nie naprawdę nic mi nie jest. Po za tym chyba gdzieś się wybierasz… nie chce ci przeszkadzać… - popatrzyła smutno w stronę róży.

- Właściwie to wybieram sie.. ale do ciebie - wskazał różę - jest dla ciebie… Chciałem cię zaprosić na bal zimowych, oczywiście jeżeli masz ochotę mi potowarzyszyć? - oboje byli strasznie zmieszani.

- Emm oo eh…- była zaskoczona, ale jednak ujrzałam w jej oczach szaleńczy poryw szczęścia- Oczywiście, przepraszam za moja reakcje ale nie spodziewałam się tego.

- To teraz chyba mogę zabrać cię do domu lub przynajmniej do apteki by zaopatrzyć ci dłoń, nie wygląda to za dobrze. - Marcela kiwnęła głową.

Moja wizja dobiegła końca, wspomnienie się rozmazało…

                                           Poznam ich.

Następnego dnia dziewczyny postanowiły, że przedstawią mi swoich partnerów na ”Zimowy ball”. Co fakt to fakt, nie znałam chłopaka Marysi, a z Krzyśkiem rozmawiałam tylko jeden raz w szkole i to przez facebooka… Dzisiaj więc wybieram się na potrójną randkę na tor wrotkarski. Nie chcieliśmy iść na lodowisko ponieważ jest chlapa, żadne z nas nigdy nie jeździło na wrotkach. Mieliśmy wspaniała okazję się poznać, w końcu chcę wiedzieć z kim będę bawiła się na jednej z najważniejszych imprez w moim życiu.

Razem z Kamilem czekamy przed budynkiem w którym mieści się tor wrotkarski:

- Boję się trochę… - powiedziałam do Kamila.

- Dlaczego? Nic Ci się nie stanie będę Cię trzymał za rękę :*

- Hahaha- rozbawił mnie - Nie o to mi chodzi głuptasie. Co jeśli oni mnie nie polubią? Nie zostanę przez nich zaakceptowana i… moja przyjaźń z dziewczynami się rozpadnie.

- Zwariowałaś? Jak mogliby nie polubić tak fajnej dziewczyny? Nawet gdyby, choć wątpię to na pewno twoja przyjaźń z dziewczynami nie ulegnie zmianie. - był bardzo opiekuńczy mówiąc te słowa.

W tej chwili pojawiła sie Marysia z Dominikiem.

Dominik wygląda na bardzo sympatycznego chudzielca :3 Jest wyższy od nas wszystkich o 2 głowy. Ma nogi jak patyki, ale za to jaki uśmiech. Zza czapki wystawały włosy koloru ciemny blond, powiedziałabym że nawet jasny brąz. Gdy ściągną czapkę dopiero wtedy zauważyłam jego śmieszną fryzurę na bok. Dominik to przystojny chłopak, jeśli miałabym oceniać go po pozorach to powiedziałabym,że jest prze- milutki.

Marysia nas przedstawiła:

- Igs to mój chłopak Dominik - wskazała mi go.

- Cześć, miło mi cię poznać Ignis. Marysia mi dużo mówiła o tobie. - Miło sie uśmiechnął i podał dłoń.

- Hej, to miło z jej strony. W końcu mam okazje cię zobaczyć, Marysia przez cały czas o tobie mówiła. - również podałam mu dłoń.

- Zazwyczaj dużo mówi. - zaczęliśmy sie śmiać.

Teraz moja kolej:

- Marysia to mój wybranek, dobrze wiesz jak ma na imię. - Kamil się uśmiechnął i podał rękę Marysi, a później Dominikowi.

- Miło mi was poznać i chciałbym Cię przeprosić - zwrócił się do Marysi - za to że Igna tak dużo o mnie mówiła, wiem że to uciążliwe. - Marysia się uśmiechnęła.

- Może wejdziemy do środka- zaproponowałam - tutaj jest strasznie zimno ,a Marcela na pewno się spóźni. - wszyscy się zgodzili potakując głowami.

Tor wrotkarski był cudowny, zupełnie jak na amerykańskich filmach i teledyskach. Na około były czerwone barierki, a obok szatnia na zmianę butów i ogólnie wypożyczalnia. Cały tor był bardzo ładnie oświetlony, przez głośniki leciały najpopularniejsze utwory z dawnych lat. Na około toru były ogromne, neonowe narożniki z numerkami, wynajęliśmy jedna z tych kanap. Wypożyczyłam najmniejszy rozmiar wrotek jaki mieli, były słodkie- różowe kółka i but w panterkę. Podeszliśmy do narożnika zamówiliśmy kolorowe ”drinki” (bo bezalkoholowe). Po chwili przyszła Marci z Krzysiem.

Krzyśka już widziałam chodził z nami do gimnazjum. To chłopak wzrostu Marci, dobrze zbudowany (mam na myśli umięśnienie), o ciemno brązowych włosach. Najbardziej lubiłam w nim poczucie humoru i jego niesamowicie niebieskie oczy, ale to dziwne bo zazwyczaj osoby z charakterem jego urody nie posiadają takich oczu, to go wyróżniało.

Wszyscy jeszcze raz się przedstawiliśmy, nie chciałam dłużej czekać, miałam ochotę pojeździć. Specjalnie ubrałam się w kloszowaną, czarną spódnicę i czarne rajstopy, do tego śliczną koronkową bluzeczkę na szelkach, a przypominam że jest zima. Wzięłam Kamila za rękę, ubraliśmy wrotki i ruszyliśmy. Pierwsze okrążenie było najgorsze, później to nawet się ścigaliśmy. Na torze nikogo nie było, wszyscy za pewnie byli w tej chwili na lodowisku. Stanęliśmy na środku toru, leciała jedna z naszych ulubionych piosenek : The Beatles - She loves you. ( jak to czytacie włączcie koniecznie piosenkę dla lepszego efektu)

Kamil złapał mnie za pas i podniósł wysoko do góry, zaczęliśmy tak krążyć. Objęłam go z całej siły za szyję, a on radośnie podśpiewywał tekst piosenki : ”She says she loves you and you know that can’t be bad.Yes, she loves you and you know you should be glad”. Potem zbliżył się do mojej szyi i lekko musną ustami mój obojczyk, a potem uwiódł mnie  zawadiackim uśmiechem. Teraz trzymał mnie za jedną rękę, obrócił mnie i przylegliśmy do siebie, muskając się nosami. Prawie mnie pocałował.

Na tor zaczęli wchodzić nasi przyjaciele, tak samo w romantycznym nastroju. Znowu bawiliśmy się do północy. Lepiej poznałam się z Dominikiem, okazało się że mieszka ulicę dalej od mojego domu. Ogólnie dużo rozmawiałam z nim i z Krzyśkiem, nawet wspólnie postanowiliśmy że w takim towarzystwie zorganizujemy Sylwestra. Ten dzień był wspaniały ale niestety musieliśmy zakończyć spotkanie. Jutro bal i nowe wrażenia…

C.D nastąpi.

WARNING! Wszystko zawarte w opowiadaniu to FIKCJA!

Niestety musiałam iść na spotkanie z Krystianem dzięki Marceli, najdziwniejsze jest jednak miejsce wybrane, w którym nas umówiła 0_o

Otóż znajduje się przed budynkiem supermarketu ”Biedronka”, który już dawno temu splajtował. Jest to PRAWIE opuszczone miejsce, znajdujące się na końcu mojego miasteczka przy ogromnym sosnowym lesie, który powoli zaczyna porastać supermarket. Teraz jest to siedziba młodzieży, szczególnie  ćpunów i artystów. Policja nigdy tu nie zagląda właściwie sama nie wiem dlaczego.

Jak na razie spokojnie siedzę na wysokim murku czekając na Krystiana. Nagle ktoś po cichu zakradł się za moimi plecami i zakrył mi oczy. Wiedziałam, że to on. Następnie zeskoczył z murka, złapał mnie za biodra i postawił na ziemi. Nagle przypomniałam sobie wszystkie wspólne wspomnienia.

- Cześć.- Odpowiedział trochę zmieszany.

- Hej. Przepraszam,że jesteśmy w tak dziwnym miejscu ale uwierz mi, że to nie zależało ode mnie.

- Nic się nie dzieje, o czym chciałaś ze mną porozmawiać?

- Krystian nie wiem czy zauważyłeś ale odkąd jesteś z Agnieszką nie jesteśmy już przyjaciółmi. Chciała się dowiedzieć czy zależy ci i czy nadal chciałbyś kontynuować nasza przyjaźń…? - stało się coś dziwnego, Krystian nagle posmutniał i wiedziałam, że będzie to zła wiadomość.

Przyciągnął mnie do siebie i wyszeptał do ucha:

- Nie mogę być już twoim kumplem :/ Agnieszka uważa, że nasza przyjaźń mogłaby być toksyczna …. Sama rozumiesz? Ja naprawdę tego nie chce,  bardzo kocham Agnieszkę i nie mogę się jej narażać. Nie chce jej stracić.

W mojej głowie ukazało się 1000 myśli na minutę. Z jednej strony chciałam się wydrzeć mu prosto w twarz : ”Dlatego wolisz stracić mnie?!”, z drugiej strony napływały mi łzy do oczu ale wiedziałam, że muszę być silna. Kolejna myśl mówiła : ”Scena niczym z filmu, trochę jak żałosny romans, którego nienawidzę”, a ostatnia myśl była tak głupia, że aż postanowiłam ją spełnić.

- Posłuchaj. Myślałam, że Ci zależy, ale nie martw się dam sobie radę, a teraz jedź już zanim się rozkleję. - i tak już płakałam.

Krystian szybko wsiadł na motor i odjechał, bez żadnego słowa.

                                          Realizacja planu.

Tak jak zawsze w ”BIEDRONCE” było sporo ludzi, kilka grupek. Każdy siedział na dużych puffach i głębokich starych fotelach. Postanowiłam przyłączyć się do grupki ćpunów-punków, zasiadała w niej moja jedna z lepszych koleżanek Miranda, od 2 tygodni nie chodzi do szkoły, a jak chodzi to naćpana, ale ma niesamowity charakter. Od razu jak mnie zobaczyła wskazała mi miejsce obok siebie na wielkim fotelu, podała mi dropsa (amfetaminę halucynogenną). Po 30 minutach odczułam efekt i tak zaczęło się moje uzależnienie. Codziennie po szkole przychodziłam do ”BIEDRONY” i przyłączałam się do innych grupek gdzie podawali inne specjały: koka, zwykła amfa, haszysz, maryśka i takie inne.

                               Cz to przyjaźń czy kochanie?

Były też i dobre strony. Pewnego piątku poznałam super chłopaka.A było to tak :

Musiałam już wracać do domu, dzisiaj za długo siedziałam w ”Biedronce”.  Podszedł do mnie chłopak mojego wzrostu o brązowych włosach i oczach. Był bardzo fajnie ubrany i od razu co rzuciło mi się w oczy to jego piękny biały uśmiech.

- Cześć, jestem Kamil. - uśmiechnął się promiennie - Zauważyłem, że zaczęłaś przychodzić do naszego lokalu i pomyślałam, że się przedstawię. Znam tutaj wszystkich więc…

- To bardzo miło z twojej strony, moje imię to Igi- podałam mu rękę.

- Wiem jak masz na imię, Miranda mi o tobie mówiła. Chciałbym Cię ostrzec, wiesz jak to jest z narkotykami…

- Tak ale spokojnie dzisiaj nic nie brałam, chciałam się przywitać z przyjaciółmi i trochę pogadać. A ty bierzesz?

- To znaczy jest z tym różnie, zazwyczaj przychodzę tutaj b ich pilnować. Ktoś musi nad tym wszystkich panować. Czasami palę Marysie ale to bardzo rzadko na rozluźnienie. - zaczął się śmiać, jest taki słodki. - Wracasz do domu? Może mógłbym Cię odprowadzić?

- Oczywiście. - Uśmiechnęłam się najładniej jak umiałam.- Mam do ciebie kilka pytań, widziałam Cię tutaj kilka razy, a jak Cię widzę to z nikim nie rozmawiasz tylko siedzisz tak cichutko w kąciku ze słuchawkami na uszach.

- Jestem tutaj codziennie. Nie rzucam się w oczy i jestem zazwyczaj nieśmiały. Nie lubię się wyróżniać, ale tak Cię zauważyłem i pomyślałem,że może zrobię wyjątek dla jednej dziewczyn. - Znowu obdarzył mnie tym zabójczym uśmiechem.

- Czuję się wyróżniona.- zaczęliśmy się śmiać- Nie rozumiem czego taki fajny chłopak jest nieśmiały i ukrywa się w takiej norze, życie stoi przed tobą otworem- zdecydowałam się na pierwszy komplement- szczególnie z takim Hollywoodzkim uśmiechem.

- Oj weź bo się zarumienię. Jestem tutaj bo to miejsce, które pozwala mi odpocząć od codzienności, lubię patrzeć jak inni się dobrze co prawda niszcząc sobie przez to życie ale jednak coś w tym jest. Nie chcę mówić tylko o sobie, opowiedz mi coś o sobie. Już wiem, że masz dziwne imię oraz jesteś przyjacielska, interesująca i jesteś bardzo ładna.

- Jesteś pewny, że nie jesteś upalony ? - znowu śmiech. - Dziękuję, Igi to imię od słowa ogień w języku łacińskim Ignis. Nie wiem co mam ci o sobie powiedzieć, mam wspaniałe przyjaciółki i zaczęłam chodzić do nory po tym jak przyjaciel mnie zostawił. Lubię muzykę alternatywną, trochę tańczę i uprawiałam kiedyś gimnastykę, nic nadzwyczajnego.

- Zainteresowałaś mnie tym przyjacielem opowiesz mi ?

- Nazywa się Krystian i świata po za nim nie widziałam był taki prawdziwy, ale zaczął się spotykać z pewną dziewczyną i mnie zostawił przed norą (inaczej biedronka) 2 tygodnie temu mówiąc mi, że nie może narażać swojego związku naszą przyjaźnią.

- Ja bym Cię nigdy nie zostawił :)

Doszliśmy już pod mój dom. Powiedziałam mu ”Do jutra” i przytuliliśmy się na pożegnanie. Wiedziałam że Kamil będzie moim prawdziwym przyjacielem nie musiałam wyczytywać tego w myślach.

W następnym dniu lepiej się poznaliśmy, razem poszliśmy do nory i trochę paliliśmy. Szybko zleciał mi ten tydzień, najwyższa pora opowiedzieć to wszystko dziewczynom.

                                            Przyjaciółki.

W ten piątek obiecałam, że spotkam się z Marcelą i Marysią nie widziałam się z nimi od 2 tygodni. Chodzimy do innych szkół i ciężko jest mi się z nimi na bieżąco kontaktować.

- Czeeeeeeeeeeść - rzuciłyśmy się wszystkie na siebie w ciepłym uścisku bardzo mi tego brakowało. - Co tam u was? Tak strasznie się cieszę, że was widzę tęskniłam.

- Cześć kochanie- odpowiedziała Marysia - U mnie wszystko okej, a nawet więcej spotykam się z Dominikiem. Jest najukochańszym chłopakiem pod słońcem. A jak tam u ciebie Marci?

- No dobrze, znalazłam sobie pracę na weekendy w MC’ donaldzie więc jak coś to macie 25%  zniżki. - zaczęłyśmy się wszystkie śmiać było tak jak dawnej.

- Igi, Igson, weź widzę,że się inaczej zachowujesz co sie stało i jak z Krystianem?- powiedziała po chwili Marcelina.

- Bardzo za nim tęsknie, nie wiem co mam robić… zaczekam aż się rozstaną. - lekko się uśmiechnęłam i zarumieniłam .

- Ej a co to za dziwny uśmiech, mała co ty ukrywasz?- Marysia wykryła co chce im powiedzieć.

- Ach, bo wiecie poznałam pewnego chłopaka nazywa się Kamil i jest cudowny. Jak się do mnie uśmiecha to po prostu wymiękam. - nagle zadzwonił telefon. - Przepraszam was na chwile - odeszłam i odpebrałam telefon.

- Halo?

-Cześć Igi, tutaj Kamil :3

- O cześć co tam ?

- Masz jakieś plany na jutro, pomyślałem że mógłbym cię zabrać w jedno miejsce?

- Oh, tak jasne będzie bardzo fajnie. - zaraz wybuchnę ze szczęścia.

-No to widzimy się jutro o 20, przyjdę po ciebie. Do zobaczenia.

-Okej, pa .

_________________________________________________________

- Właśnie do mnie zadzwonił Kamil, umówiliśmy się na jutro. Przepraszam was ale muszę się przygotować, porozmawiamy jeszcze na skypie :)

- Skubana jej to zawsze się udaje czasami Ci zazdroszczę. - Powiedziała Marcela i na pożegnanie pocałowała mnie w policzek.

- Pa kicia, spotkamy się jeszcze za 3 dni, mamy wolne. - Marysia zrobiła to samo co Marci, rozeszłyśmy się w swoje strony.

                                             Randka?

Ubrałam się w luźną koszulkę w stylu hokejowym do tego czarne obcisłe rurki, pomalowałam lekko oczy założyłam trepy i zimową kurtkę. Zadzwonił dzwonek. Szybko zleciałam po schodach, otworzyłam drzwi i…

-Cześć- W drzwiach stał mój słodki kolega z różową różą w ręku- Jesteś gotowa.

- Tak jasne. - Zarumieniłam się.

- To dla ciebie- podarował mi różę i lekko pocałował mnie w policzek.

- Dziękuję. - nie wiem dlaczego ale zaczęłam się śmiać.- To co gdzie się wybieramy.

-Mówiłem ci że to tajemnica. Pojedziemy autobusem, zobaczysz.

Całą drogę próbowałam wydusić od niego gdzie jedziemy, nawet żartowaliśmy że wywiezie mnie do lasu i wiecie co dalej. Naprawdę Kamil nie wziął marihuany a mieliśmy fazę jak małe dzieci. W końcu dotarliśmy, byliśmy 20 km od naszego miasta w niewielkiej wiosce tak jakby turystycznej. Bylo tutaj sztuczne kąpielisko i dużo atrakcji. Wyruszyliśmy w głąb wioski.

-Uwielbiam tutaj przyjeżdżać. - Powiedziałam z zamyśloną miną. Kamil niechcący przetarł ręka o moją. Popatrzyliśmy na siebie, miał takie ładne oczy… W tym samym czasie złapaliśmy się za ręce.

- To tutaj. - Uśmiechnął się i wskazał budynek, na razie nic nie widziałam lampki ledowe tworzące szyld były wyłączone. - Wiem, są wyłączone jest jeszcze wcześnie. Jak wejdziesz do środka to zobaczysz.

W środku było niesamowicie, naprawdę w życiu bym się nie spodziewała, że wybierze to miejsce. Byłam zaskoczona tak naprawde, ale pozytywnie. Otóż znajdowaliśmy się w salonie gier, tak to nie żart. Całe pomieszczenie jest rozświetlone na wszystkie możliwe kolory, muzyka na cały głośnik. Pewnie myślicie że chciało mi się płakać, wcale nie to najbardziej zwariowana i powalająca randka na jakiej bylam nikt nigdy dla mnie czegoś takiego nie zrobił. Na początku graliśmy w gry 2- osobowe np. taneczna bitwa, lub strzelanki kto zabije więcej zombi. Nigdy tak dobrze sie nie bawiłam. Po 2 godzinach na polu było już ciemno w końcu zobaczyłam neonowy napis.

- Chciałbym cie zabrać w jeszcze jedno miejsce, a tam na pewno byłaś.

Dobrze wiem gdzie chciał mnie zabrać, poszliśmy nad sztuczne kąpielisko. Była 22 i wczesna zima więc nikogo tam nie było. Wokół kąpieliska rosły wysokie drzewa i trawy. Noc była chłodna i gwieździsta. Zobaczyliśmy ławkę tuż nad wodą. Usiedliśmy. Było nam zimno więc Kamil mocno mnie objął, położyłam głowę na jego ramieniu. Zaczęliśmy rozmawiać i lepiej się poznawać.

- Kiedy cię poznałem, chciałem jak najszybciej być u twego boku. Znać twoje myśli i całe twoje życie. Jesteś niesamowita nigdy wcześniej dla nikogo nie byłem tak otwarty nawet teraz czuję, że mnie zmieniasz od środka.

- Nie chce Cię zmieniać, uwielbiam cię takiego jakim jesteś. Zawsze będę walczyła o to byś taki jak teraz. Szczery, nieśmiały,milutki. Nie wiem po prostu jak na ciebie patrze to widzę człowieka który zamieszał mi w głowie swoja niewinnością i tajemniczością jesteś inny, niepowtarzalny. Chcę być z tobą.

- Kocham Cię.

- Też cię kocham z całego mojego serduszka.

Wiem, że to może wydawać się dziwne że znamy się tak krótko i już zdążyliśmy wyznać sobie miłość. To uczucie było tak szczere, że nie byliśmy się w stanie powstrzymać.

_________________________________________________________

C.D nastąpi.

Zbieżność imion, miejsc, miejscowości, wydarzeń jest przypadkowa.